W ostatnich dziesiątkach lat nastąpiło znaczne zróżnicowanie form i stylu życia ludzi niepełnosprawnych - dzieci, młodzieży i dorosłych. Bierne, segregacyjne formy egzystencji tych osób przekształcają się w aktywne uczestnictwo w życiu indywidualnym i zbiorowym. Ten kierunek działań określa się powszechnie "integracją", "integracją w głównym nurcie" lub "życiem w jak najmniej ograniczającym środowisku".

Integracja społeczna osób niepełnosprawnych jest nowym etapem ewolucji poglądów humanitarnych stosunku społeczeństwa do problemów osób z odchyleniem od norm, stanowi humanitarny nurt przeciwstawiający się izolacji i dyskryminacji tych osób.

Nurt ten zrodził się w latach sześćdziesiątych w Danii i w krajach skandynawskich, a do Polski został przeniesiony na początku lat siedemdziesiątych. Głównym jego propagatorem w naszym kraju był gorący zwolennik integracji Aleksander Hulek.

Integracja w niniejszym tego słowa znaczeniu wyraża się w takim wzajemnym stosunku pełno i niepełnosprawnych, w którym respektowane są te same prawa, liczą się takie same wartości, i w którym stwarzane są dla obu grup identyczne warunki maksymalnego, wszechstronnego rozwoju. Integracja pozwala więc być osobie niepełnosprawnej sobą wśród innych, ma zastosowanie do wszystkich sfer życia jednostki niepełnosprawnej - życia rodzinnego, kształcenia ogólnego i zawodowego, pracy, czasu wolnego, aktywności społecznej, politycznej, itp. Innym ważnym jej celem jest przeciwdziałanie tendencjom segregacyjnym, izolacyjnym i nietolerancji.

Przyjmując integrację eliminuje się - w porównaniu ze stanem jaki miał miejsce w przeszłości - odrębność usług przeznaczonych dla upośledzonych. Dawniej rozwijano je w myśl z góry przyjętych zasad, których sens oddaje następujące sformułowanie; "Jeżeli jesteś dzieckiem niewidomym, przeznaczona jest dla ciebie specjalne szkoła..., jeżeli jako dorosły pozbawiony jesteś kończyn - zakład szkolenia inwalidów, jeżeli zaś umysłowo upośledzony - zakład dla tego rodzaju osób" (Lowenfeld). Dlatego dawniej też istniały tylko specjalnie wyodrębnione instytucje, których zadaniem było zaspokajanie potrzeb osób upośledzonych od dziecka aż do wieku starczego.

Zasady, na których oparta jest idee systemu integracyjnego nie zawsze są jasno sformułowane. Podstawową jest ta, którą od wielu lat podkreślają specjaliści pracujący w rehabilitacji i niektórzy pedagodzy specjalni, a mianowicie, że jednostka mimo upośledzenia jest jednostką normalną, że nawet znaczne odchylenie od normy ma w stosunku do całokształtu struktury bio-psycho-społecznej charakter raczej cząstkowy i wycinkowy. Jednostki - zwłaszcza z upośledzeniem fizycznym i somatycznym - mogą po leczeniu i usprawnieniu mogą prowadzić normalne, może tylko w nieco zmodyfikowany sposób, życie. Poza tym należy pamiętać, że sprawność osób tak zwanych zdrowych jest także różna i są dziedziny życia albo sytuacje, w których każdy z nas może nie wywiązać się z określonych zadań. W takim ujęciu między osobami z różnymi odchyleniami od norm a zdrowymi istnieje znacznie więcej podobieństwa niż różnic. To odchylenie od normy często przysłania nam jednak obraz tego, co u osób z niepełną sprawnością jest normalne, na co ich stać i to, że mają oni wiele wspólnego z osobami pełnosprawnymi.

L. Wessman (1970) w analizie systemu integracyjnego wyróżnia integrację poprzez zastosowanie odpowiednich urządzeń oraz integrację funkcjonalną. Integracja poprzez zastosowanie odpowiednich urządzeń polega na włączeniu do normalnych sytuacji w otoczeniu fizycznym i środowisku społecznym tych ułatwień technicznych i organizacyjnych, które zapewnią osobom upośledzonym jak najlepsze funkcjonowanie.

Integracja funkcjonalna polega na tym, że osoby upośledzone mieszkają, pracują spędzają czas wolny w takich samych warunkach jak osoby pełnosprawne. Integracja przez zastosowanie odpowiednich urządzeń jest warunkiem integracji funkcjonalnej.