Dziecko, największe dobro jakie Bóg nam powierzył.
Na początku Bóg stworzył piękny, wspaniały świat, a potem z "kawałka ziemi" ulepił człowieka i tchnął w niego Swego Ducha.
Całe dobro jakie stworzył, powierzył człowiekowi. Ale "ten" chciał więcej. Poznał więc Dobro i Zło!
I w tym świecie dziś przyszło nam żyć.

Każdy szuka swojej drogi, którą mógłby podążać, aby realizować swoje marzenia, pragnienia, ambicje. Jedni szukają ze względu na siebie, inni widzą głębszy sens w swej misji na Ziemi.

Jak bardzo człowiek potrzebuje kogoś bliskiego - można przekonać się żyjąc wśród ludzi, będąc czułym i wrażliwym, spostrzegawczym, empatycznym, doświadczając razem, towarzysząc im w drodze.

Nikt nie powinien samotnie wędrować przez życie.
Ale nasze społeczeństwo jest chore. Coraz częściej spotykamy się z brakiem życzliwości, wyrozumiałości. Wciąż wzrasta przestępczość, dzieciobójstwo, przemoc. Wielu straciło wiarę, że coś jeszcze można zrobić, zmienić, naprawić, że nie wszystko jest stracone. Dla niejednego świat i życie w nim staje się coraz smutniejsze.

Jednak nie można pozostawać biernie na przegranej pozycji, nie można tak po prostu się poddawać.

Jest we mnie ogromna wiara, że mogę pomóc dzieciom w ich drodze. Chcę iść razem z nimi. Wspólnie doświadczać, wspólnie cieszyć się, śmiać się i płakać. Uczyć się od nich, być z nimi i dla nich.

Co mogę im ofiarować?

Mogę im dać siebie, swoją wiedzę, umiejętności, które pragnę stale wzbogacać, a co chyba najistotniejsze - dać im miłość, poczucie bezpieczeństwa, wzmocnić ich wiarę w siebie, stworzyć warunki do autokreacji. Pragnę sprawić, by poczuły się pełnowartościowymi członkami społeczeństwa.

Moja praca stałaby się jednym wielkim nieporozumieniem w momencie, kiedy robiłabym to tylko dla siebie, dla zaspokojenia własnych ambicji, bez dostrzegania potrzeb drugiego człowieka, pomniejszając lub odbierając prawo do wiedzy, rozwoju uczuć, życia wewnętrznego.

Dlatego właśnie bardzo uzasadnione jest tworzenie szkół, klas integracyjnych.

Świadoma trudnego zadania, bez oczekiwań na szybkie efekty, bez nastawiania się na wielkie sukcesy podejmuję wędrówkę z dzieckiem niepełnosprawnym.

Nie zamierzam wcale odbierać dziecku prawa do sukcesu, ale nie będę też rozbudzać nierealnych nadziei.

Chcę wspólnie z dzieckiem cieszyć się każdym, najmniejszym osiągnięciem, pomóc uwierzyć w siebie i w drugiego człowieka. Starannie dobierać metody, poprawiać u dziecka obraz samego siebie, podnosić poziom samooceny, rozwijać samoświadomość i samoakceptację. Pragnę dobrze poznać swoich podopiecznych, wciąż szkolić się, zdobywać nową wiedzę i umiejętności niezbędne do trafnego zdiagnozowania dziecka, uczyć się komunikacji, rozpoznawania werbalnych i pozawerbalnych sygnałów. Otworzyć się na drugiego człowieka, zaspokajać potrzeby, uczyć szczerości, uświadamiać prawa, ale i obowiązki, uczyć odpowiedzialności.