Pięć lat temu do naszej szkoły zgłosiła się mama siedmioletniego Bartosza, chłopca poruszającego się wyłącznie na wózku inwalidzkim, z prośbą, a właściwie nieśmiałym pytaniem, czy nie przyjęlibyśmy jej syna do "normalnej" pierwszej klasy. Oczywiście zgodziliśmy się bez wahania. W naszej szkole uczyły się już dzieci niepełnosprawne, dzieci niedosłyszące.

Równocześnie coraz więcej czytało się w prasie specjalistycznej o idei integracji w szkole dzieci niepełnosprawnych w najszerszym z tego słowa znaczeniu z dziećmi zdrowymi, prawidłowo rozwijającymi się. Zaczęliśmy myśleć o zorganizowaniu klasy integracyjnej.

Przygotowania nasze szły w dwóch kierunkach:

• jak najwięcej dowiedzieć się, nauczyć, czym jest właściwie i nowocześnie pojęta integracja, a tym samym przygotować program i odpowiednio wyspecjalizowaną kadrę pedagogiczną

oraz

• przygotować bazę czyli przede wszystkim zlikwidować bariery architektoniczne oraz przygotować odpowiednią klasopracownię ze wszystkimi niezbędnymi pomocami dydaktycznymi umożliwiającymi realizację trudnego, nowatorskiego programu autorskiego, który miałby być realizowany w tej klasie, stać się istotą pracy z klasą integracyjną.

Pierwszą dużą inwestycją było zrobienie podjazdu do szkoły, przebudowa schodów do wejścia do szkoły. W tym samym czasie miasto przystosowywało krawężniki i chodniki do możliwości poruszania się po nich wózkami inwalidzkimi. Następnie wyremontowano ubikacje, przystosowując je do potrzeb dzieci poruszających się na wózkach. Koszt tych przedsięwzięć był - jak na biedną oświatę - bardzo duży, wynosił kilkaset starych milionów złotych. Środki finansowe uzyskaliśmy z Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych i naszej gminy Tychy.